Blog Of Neil Lord Guitang: Kuwaderno

Showing posts with label Kuwaderno. Show all posts

Confession of a Broken Soul

Posted by NEIL LORD V. GUITANG Sunday, September 6, 2009

Your soul devours my spirit. The stares of your eyes terrorize my memory. The touches of your hands are nightmare creeping in my flesh. You have made my shadows shaking all through the night. In that dark cold room created by your holy mask.

It seems every night and day are hopeless in the wrath of your hands. The sound and peril of that quiet and dark room still remain within my reach. Frozen, chilling me.

Your face is a rope in my neck. Your weights brutalized my whole life. My soul is shouting at your parental prowess!

The lights in your eyes fear my soul. Speechless were those begs of mine. Nobody hears my call. Because your power zippers my escape. Tears were only the way to cascade my death in the fires of your hell.

In the tomb of truth...that you are my father... spilling blood on my bed!

read more “Confession of a Broken Soul”

Kuwaderno |

Talking Wall

Posted by NEIL LORD V. GUITANG

If only these walls could talk there will be no silence. Silence, solitude in my bed. There are smiles on them, flickering bits of memories. But they don't move, not living even.

In the pitch of loneliness, tormenting my soul of every eve. If only they could respond to what I tell them every night when the stars don't appear. And the moon is alone in the dark.

If only they could caress my thirst in the shedding tears of patience. Of every sighs concealed....in the name of my....I mean your dignity, even to the underneath.

I tried to compel them but they just echoed back at me. Drifting all the energy in my soul. Yes, in my heart, here in my heart! Leaving me weak... and hopeless. Here, where I could see, bleak lights gleaming through. If only these walls could talk, maybe, you'll know.

When Love Tangles

Posted by NEIL LORD V. GUITANG

Oh love, Oh love, mysterious like a rose,
Why can't I love the one who loves me,
And love the one who loves me not?
And loved by someone whom she doesn't love,
For she loves someone who doesn't love her
For he loves the one who loves me -
Like a river.

Oh love, Oh love, hurtful you are!
Why does she keeps on offering me a rose,
When I can't give back in return, she knows,
For I look for someone I really adore,
Who doesn't look at me, not even awhile,
And looked upon by someone whom she doesn't love,
Because she looks at him -
Who doesn't look at her -
For he looks for somebody,
Who is my girl.

Oh love, Oh love, blind but has your eyes,
Why does she loves me, even though I don't
For I loved someone, who can not love me,
And loved by someone whom she doesn't love,
For she loves the one -
Who doesn't love her at all,
For his heart is the one,
Who gave me the moon.

Oh love, Oh love...
Why can't we love and be loved in return?
Why can't I love the one who loves me,
And can't be loved by someone whom I loved?
Why can't she love the one who loves her,
And can't be loved by someone whom she loves?
And why, that someone can't be love by someone
Who loves me?

If love is love - when can we let go
And free?

The Prisoner's Friend

Posted by NEIL LORD V. GUITANG

I never thought that I would still have the chance to be happy again. I never had the second chance to think that life would give me another chance to see a brighter side of me...inside a prison called commitment.

I am a prisoner. A convict. I never thought that loving so honestly and giving much is making my own prison. I never thought that giving so much will give me less. My life. My love. My Hope...so complicated. Then, I became tired.

And I searched for freedom...wounded...severely bleeding...I ran away from that prison.

I never thought that I would find another way to live.

But somehow, along the road where I was walking, I met a person who I don't know. A stranger...

I covered the wounds... I covered the bleed. But I know, she saw it.
Then, we walked.

We walked together along the way unknowing what were inside our own hearts. We don't even know what each others life then. The only thing I know the first time I met her was that she knows that I was wounded inside while we were walking together. She knows that I need her that moment.

She might have known that I am hurt inside but she preferred not to let me know for some reason. I really don't know. But somehow I felt comfort, joy, laughter and relief while I am walking with her. It has been very long since I felt these moments. This joy. This being with someone. Its been a long time since I had my last smile. The prison is lonely, painful and deadly. I just never thought these moments would come again.

Time and again while we were walking, I am drifted and forget that I am wounded inside. We chat. We laugh. We tease and we smile a lot. And, we keep silent when we were out of anything to say. Then the walking, chatting, teasing and smiling start all over again.

Certainly, we were happy doing that. I know because I see that we are smiling together. I can still feel the soothing relief of the moment.

At times, she asked me about some serious questions, but she does that very carefully because she does not want that she might hurt me even more. I answered her questions honestly and I felt from her eyes that she understands every bits of words I said. I know she felt the loneliness in my heart, the insanity in my mind...and my broken soul.

Sometimes, in order to hide even more the wounds I was hiding, I ask her the same question she asked me. I also did cautious about what I ask and what I say because she might see the wounds I was covering inside. It may be unfair for her, but I did that because I don't want to lose the joyful moment we have.

Also, at times we are headed to different detours and we have to choose which way to go. We stop for a while, seat, talk, and laugh amidst the intersections. Then, unknowingly we find ourselves walking again.

Since I was severely wounded inside, I get tired along the way. I stop talking to her every time I feel the pain inside the wounds. At that moment, she stops talking too. She waits until I can talk once more.

She smiles when she hears my voice again. She might has figured along the road that the pain isn't simple. I know she does not want to tell me that she knows that I am bleeding inside because of the wounds. Instead, what she does is to make me smile, laugh and be comfortable with her.

Every time she feels that I am getting tired again, she always ask me If I am alright even if I know that she knows that I am really not.

The road seems to be endless and confusing but somehow along the way, the pain inside the wounds is getting cured by the care she unconditionally gives me.

Once along the way, I ran away from her because the bleeding inside starts to blot my shirt. I do not want her to see the bleed so I ran as far as I can. I might have gone so far and I cannot see her from where I was. I felt weak. I fainted. I stumbled. I do not know what happened next.

I do not have any idea how long I was in my unconscious state. I can not even remember what happened then.

As I opened my eyes, I saw comfort again. The blue sky and the birds singing under the soft clouds overwhelms my eyes. The cool breeze with the scent of green grass cleanses my spirit. I smiled and suddenly I realized that I was lying over a smooth silk of her care. I felt peace and relief as she brushes my hair with her smooth hand. Indeed, the birds and the sky was beautiful but her face with her eyes staring at me that moment was prettier. She smiled at me and asked me if I am fine.

She puts her soft hand into my head and gently brushed my hair again. She followed me when I ran away from her. Only then I was satisfied that she knows that I am severely wounded and that I don't need to hide because she knows it very well. She followed me where ever I go. Now, I know her very well. She is there where I am.

The only reason why I can tell so much about her is because... she is my best friend.

Then, I felt the comfort of living a happy life again. That even someday I will be caught and put into that prison again because of this escape, I know that outside that prison, there is still hope and a simple reason to be happy with my life...being jailed.

Balooooooooottt!

Posted by NEIL LORD V. GUITANG Friday, August 28, 2009

Ang buhay parang ikaw,
Saan ka man iumpog,
Sarap pa rin, sa iyo ay lalabas.
Budburan ka man ng hirap,
Ang buhay sa iyo,
Di malalasap ang alat.

Sa bawat paghigop,
Ng katas ng mong mainit,
Dugo'y lumalakas ang daloy
Sa bawat ugat.
Ngunit dahil sa iyo, isang buhay ang ipinagkait.
Ngunit sa iyo, sarap ng buhay
Ay nalasap.

Ngunit ika'y parang pagtataksil.
Mapanukso ang dala mong sarap.
Dahil sa iyo, nakakalimutan ang lahat,
Isinasabay sa bawat pagtagay
Ng immortal na alak.

Kung bakit kung anong bawal,
Siya pa ang masarap.

Ngunit anuman ang gawin,
Pagkatapos ng lahat.
Ang lansa na dala mo'y nanunuot,
Anuman ang gawing paghugas.

Oo, buhay ka kung tawagin,
Bukal ng lakas ka kung ituring,
Ngunit, minsa'y tulad ka rin ng pagtataksil,
Malansa, anuman ang gawin,
Ikaw na kung tawagin ay...BALOT.

Death Note

Posted by NEIL LORD V. GUITANG Thursday, August 27, 2009

Bintana ng katauhan,
Walang bahid na anoman,
Nang.

Liwanag,
... maliwanag, walang maaninag,
... dimensyong walang laman,
Nakakasilaw.

Liwanag... ... mapanuksong pagtawag,
... sa paghihingalo at paglisan,
Ng kamalayan... Ng kabuuan.

Liwanag...
... katahimikang waring umaakay,
... kamay na waring kumakaway,
Ng pagsuko.

Liwanag...
... sa pagitan ng laman at kaluluwa,
... nag-uugnay sa puti, pula at lila,
Sa mundo at pagpapahinga.

Liwanag...
Lila.

Dahon

Posted by NEIL LORD V. GUITANG

Sa paghila ng lupa, humiwalay ang iyong lakas,
Kasabay ng pagkaputol, Ng iyong pagkahawak,
Sa punong bumuhay sa iyo -- ang panahon.

Sa hagupit ng hangin, Sa iyo ay humamon,
Ang lindol -- umaalon, Ngunit di ka nabuwal.
Pinatibay ng oras -- dimensyon.

Balat mo'y pinatigang, Ng init...
Mga dahong ginto, sa ilalim ng nagbabagang
Lupa...

Sa iyo bumuhay ang kasipagan,
Pagkakataon... Binuo ng alabok,
Ugat mo'y may hangganan,
Isa ka rin nilalang... na may paglisan.

At ngayon sa pagbuka ng lupa,
Iyong paalam...
Tatag sa pag-usbong ng panibagong puno,
Na may dahon,
Tulad mo'y, pagdating ng panahon,
Hahamunin at hahamon.
Ako -- bunga ng iyong henerasyon.
Katulad ng mga ibon,
Laging lilingon, kung
Saan nanggaling at saan dadamhin,
Siyang nagturo sa akin,
Na ang buhay ay dahon,
Humihiwalay sa puno,
Sa paghila ng lupa,
Sa muling paghamon --
Sa paglisan ng dahon --
Katahimikang panghabang- panahon.

Seventy Five (75)

Posted by NEIL LORD V. GUITANG

Umaalulong ang bilanggo mong pawis,
Na pinasidhi ng immortal na buwan,
Kaulayaw ng gabing nagbabaga,
Sa lamig na dala ng wari'y kamangmangan,
At ito'y hudyat ng unti-unti mong pagkabaliw,
Sapagkat muling isisilang ang umaga,
At nais mo ng magpahinga at pumanaw,
Sapagkat bukas na ang maaaring katapusan,
Ngunit ang uyaw ay muling narinig,
Sa labi ng gurong bangungot,
At ngayo'y tinatawanan ka na ng araw,
Humahalaklak sa iyong bintana,
Sapagkat, O nais mong pagsanayan,
Ang bawat kasagutan...

Bagamat wala ka pang pahinga,
walang kapaguran...
Ngunit sila'y di naniniwala na ikaw nama'y
Nag-aaral...
Ito'y walang makaunawa...
Ito'y di maunawaan ng sinuman...
Kundi ako, Kundi ikaw...
Magkakaramay isang pamilya,
Isang barangay.
Palakol na karangalan...PASADO!
Bukas...
Isang tagay!
Isang pagdiriwang!

Kamindyo*

Posted by NEIL LORD V. GUITANG

Isinilang niyo kami,
Dugo sa buo naming katawan
Tanda ng aming pagkatali sa inyo
Na kami'y galing sa inyong mga
Laman...
Laman na inyo, ngunit --
Hindi ang isipan,
Hindi lahat ng pagsunod.
Tulad niyo -- kami'y may buhay,

...Kami'y hindi inyo --
...Kami'y sa sangkatauhan.

Maitatali niyo -- aming mga kamay
Ngunit -- hindi ang aming isipan.
Kami'y mga anak ng lupa,
At kami'y may buhay.

Paghihinagpis walang dahilan,
Para sa aming kalayaan.
Nais naming umunlad,
Lumaya -- dalahin niyo'y ibsan,
Mga ugat nami'y pumipitik
Kami'y may buhay.

Magtitiis kung kinakailangan,
Upang patunayan -- lumaki kami
Sa bagong bayan -- kabataa'y
Di bulag -- oo
Kami'y may buhay.

... Kami'y hindi inyo,
... Kami'y sa sangkatauhan.

*KAMINDYO - salitang pinag-isa mula sa mga salitang "kami'y hindi inyo."

Ulcer ni Juan Dela Cruz

Posted by NEIL LORD V. GUITANG

Kung maaari lamang lumapa
Ng nilalang, ngunit hindi sapat,
Sapagkat mas marami ang putik sa lupa,
Kaysa sa dagat.
Ngunit ako ay tao pa ring naturingan
At nanginginig ang mga laman,
Pag-iisip ang isipan...
Naghahanap ng mailalagay sa tiyan,
Ngunit walang mahanapan,
Masisisi mo ba ako? Kung...
Balang-araw papaslang ako,
Ng kapwa ko nilalang at
Kakainin ang laman?

Padadaluyin sa bituka ang mga mata,
Upang maaninag ang dugo,
Para sa uhaw na pagdurusa.
Mga butong pinatigas ng matandang pandaraya,
Ibabaon sa mainit na lupa,
Upang husgahan at litisin ka sa iyong sala.

Magpapakaligaya sa iyong pusong manhid,
At bayag na pinatapang ng teknolohiya,
Upang makaranas man lang ng iyong yaman,
Sanhi ng unti-unti kong pagkabaliw.
Iiwan ang pusong pumipitik,
Upang paglaruan, katulad ng iyong paglalaro,
Sa aking katawang hinaplos
Ng iyong kataksilan.

Tignan!
Wala na sa isipan
Tiyang walang laman, nanginginig
Mahinang katawan,
Saan ang puso kung sa iba'y wala din naman?
Labanang iyong itinuro,
Paglapa sa kapwa ko nilalang
Nagtatampisaw sa dugo mo...
BALIW NA KATOTOHANAN!
Gutom na gutom, oo
Balang araw....

Bayag na Inutil

Posted by NEIL LORD V. GUITANG Wednesday, August 26, 2009

HUMUPA NA ANG usok ng digmaan at ang bayan mo ay lumaya.

Natamo mo ang lahat ng karapatan, kahalalan, at kalayaan maging Pilipino.

Isinalin sa iyo ng iyong mga ninuno ang tungkuling yakapin at ipagtanggol ang iyong lahi.

Nabigyan ka ng pagkakataon sa gilid ng bughaw mong karagatan, at sa ibabaw nito, sa tugatog ng mayaman mong mga pulo at sa kasaganaan ng iyong kapatagan... upang magsanay. Upang linangin ang katapangan at kasipagang dumadaloy sa iyong mga ugat. Upang buhayin ang mayaman mong pag-iisip at paghusayan ang kakayahang ipinamana sa iyo.

Upang mapangalagaan ang busilak na balon ng kapayapaan na ipinagkatiwala sa iyo ng dakila mong bayan. At upang patapangin ang pulang dugong dumadaloy sa bawat mong pangarap. Itinurok tanda upang ipagmalaki ka ng iyong lahi... sa iyong muling pagbangon...KABATAANG PINOY.

Ni buhok ni Gat Jose Rizal, o ni Luna, o ni Mabini ay di na kailanman masasamyo ang katapangan, ngunit ipinaalam sa iyo kung ano ang itong halimuyak.

"Ibinalabal sa iyo ang lakas ng isang kabataan."

Sa iyong mga butong kasing-tigas ng mga marmol sa Romblon ay pumipitik ang dugo ng isang Malaya, laman ng isang maginoo, balat ng isang bayani, at isip ng isang matalinong Pilipino.

Sa bawat patak ng pawis mo ay ginintuang butil sa palayan na bumubuhay sa iyong naghihikahos na bayan.

Tinagurian kang henyo ng bagong henerasyon sapagkat ang buhay sa iyo ay nasasalamin. Hawak mo sa iyong mga kamay ang kinabukasan ng iyong lahi.

"At ang buhay ng bayan mo ay sa iyo nakasalalay. Sapagkat isa kang mabuting bahagi ng lupang tugatog ng karangalan."

Ngunit habang tinatahak mo ito ay sumisidhi ang galit na naguumapaw sa bagabag mong diwa.

"Sapagkat ang mga ito ay HINDI TOTOO. Sapagkat ito ay HINDI IKAW."

Sapagkat hanggang ngayon ay wala ka pa ring nagagawang makasaysayan para sa iyong bayan. Sapagkat hanggang ngayon itinatakwil ka ng iyong lahi... at ng iyong bayang tinubuan.

At kung meron mang dapat bitayin ay hindi lamang si Echegaray, kundi pati IKAW! Taksil!!!

Kung buhay pa si Dr. Jose Rizal ngayon ay isusumpa ka at magnanais na mamatay ng paulit-ulit upang mabuhay ka lamang at matauhan. At si Bonifacio na bagamat di kasing mangmang mo ay magnanais na hasahin ang kanyang dahas upang tigpasin ang ulo mong pinuno ng tubig.

At si Mabini ay magnanais na habang-buhay na malumpo upang pilitin kang magpasan at magpagal sa kabayanihan ng iyong bayan.

Mariwasa mong nagagawa nagagawa ang bawat naisin.

"Sapagkat ang sabi mo ay malaya ka."

Nagpapakalunod ka sa usok na dulot ng iyong bawat layaw. Maporma ka at yan lang ang alam mong gawin.

Ang magbihis at maligo sa pabango mong amoy katol.

Sa katawan mo bumabalot ang maburarang telang tanda ng maaksaya mong pamumuhay at pamosong katampalasanan. Ngayon nagdurusa ka sa kabag na dulot ng maluwag mong kalayawan.

Dapat kang supilin! Kasuklaman nawa ang lahi mo!

Wari'y isa kang galis na nagpapahina sa sistema ng iyong bayan.

Pinuno ng likidong kasuklam-suklam ang dulot na amoy na pinatindi ng iyong katamaran.

Nagnanaknak itong kasing kapal ng iyonG mukhang hinubaran ng prinsipyo.

Namamaga itong wari'y wala ng lunas dahil sa iyong kamangmangan. Hindi malaman kung paano malalabanan ang kating dulot ng iyong pagpapabaya...at karumihan.

Ipokrito! Mapagkunwari ka!

Nagpapanggap kang isang banal na aso at santong kabayo sa paningin ng iyong kapwa.

"Ngunit isa ka namang uod!"

Nagpapahirap sa uugod-ugod mo ng mga magulang. Sapagkat ginagamit mo pa rin ang kamay ng iyong ina sa pagsubo ng iyong pagkain.

Sabi mo mag-aasawa ka na ngunit hanggang ngayon ina mo pa rin ang naghuhugas ng ari mo.

Nakakapit ka pa rin sa bayag ng iyong ama. Kahit ngayon ay maitim na rin ang bayag mo.

Duwag!

Malapit ka ng mabulag sa kapal ng mutang bumabalot sa liko mong paningin. Sapagkat pilit kang nagmumukmok sa kuwadrong pinamumugaran ng mga inalagaan mong ipis at salinlahi ng daga.

Ang tunog ng mga bangaw sa likod-bahay ay waring musikang sa iyo ay nagpapatulog.

Batugan!

Kabataan, ni abakada'y hindi mo alam na wari bang ito'y isang bagong bagay.

At nagpapanggap ka sa mundong marami kang nalalaman?

Ni bumilang ng surot sa ilalim ng iyong kama'y hindi mo kayang gawin. At pinapaniwala mo ang daigdig na isa kang dakila?

"Ngunit ang bayag mo'y lihim na umuusli sa tuwing kaharap mo na ang tunay na mundo."

At madalas mong maranasan na nilalapa ka ng kahihiyan at tinutunaw ka ng kakarampot mong nalalaman. Sapagkat ang laman ng utak mo'y puro taba.

Sapagkat masiba ka sa pagkaing hindi ikaw ang bumayo.

"Nilalangaw na ang bunso mong kapatid sa nagngangalit na lansangan."

Ngunit nariyan ka pa ring humuhuthot ng pagtataksil. Lumalapa ng kapwa mo nilalang. At pumupulutan sa alaga mong pusa. Humahalay sa sarili mong ina at kapatid. Tumataga sa balikat ng sarili mong ama na bumubuhat ng daigdig...Na sana ikaw ang pumapasan.

Inutil!!!

"At ngayon sisisihin mo ang bayan sa pagkawala ng iyong bayag?"

Ngayong wala ka ng makain? At ngayong nagdurusa ka sa masangsang na selda?

"Marahil yan ang tunay ang nararapat sa iyo. "

Sapagkat inilalayo mo ang iyong sarili at ipinagkakait ang kakayahang sa iyo ay inaasahan ng lipunan.

Marapat ka lamang limutin ng bayan mo sapagkat nilimot mo rin ang siyang nag-alaga sa iyo.

Ikinahihiya mong maging Pilipino sapagkat ginawa mong kahiya-hiya ang iyong sarili.

Makapal na ang balat ng iyong bayag ngunit hindi kasing nipis ng paninindigan mo.

Madalas mong ipagmalaki na ikaw ang lumalang sa iyong sarili ngunit madalas kang mapipi sa bawat katanungang ano na ang nagawa mong mabuti at karapat-dapat?

Mayabang ka at madali mong nalimot ang kulturang kalaro mo sa putik noong isa ka pa lamang musmos. Bagkus ipinagkanulo mo ito gamit ang baluktot mong pangangatwiran at pagsasanaysay.

Lumaki kang grasa ang iyong kaulayaw.

Hanggang ngayon, hindi mo pa rin nauunawaang bahagi ka ng isang malaking layunin...ang maging buhay at itanyag ang iyong lahi...

Naghuhusga akong may paninindigan na walang anomang bahid ng talinghaga.

Sapagkat nalalaman kong ito ay totoo at pawang katotohanan.

"Dinggin mo ang palahaw na umaalingawngaw dulot nitong sanaysay at hayaan mong usigin ka ng iyong sarili."

At hayaan mong yakapin ka ng lupa sa panghihinang dulot nito. Magbalik ka sa pinaggalingan mo at ilibing ang iyong sarili.

Ngunit manatili kang buhay.

Sapagkat ayaw kong makitang muling kumulubot ang bayag mo at bumuo ng isa na namang pagkakamali.

Hindi malinaw at payapa ang tubig sa lawa kapag patuloy mong hahayaang pumatak ang iyong luhang puno ng pagkukunwari.

Ngayon ang pagkakataon upang tumigil ka sandali at haplusin ang itim mong bayag at pag-isipang mabuti ang iyong sarili.

Gusto kong makitang masigla ka at ipinagmamalaki ng iyong bayan.

"Ako ang iyong anino at salita. Ang salita'y ako at ako'y ikaw. Ako ang siyang umaalingawngaw sa diwa mo. Akong siyang bumuhay sa iyo. Ako na iyong bayan."

Kabataan, ang dungis mo...MAGBIHIS KA!

Magkabiyak

Posted by NEIL LORD V. GUITANG Sunday, August 23, 2009

Elemento.
Isang nilalang.
Walang kasarian.
Perpekto.
Makapangyarihan.
Noon.

Ang elementong ito ay naging sakim. Sabik sa kapangyarihan. Pati ang kaharian ng lumalang sa kanya, gusto niyang angkinin.

Naging mapangahas at lalong lumakas ang kapangyarihan ng elemento dahilan upang sila ay parusahan ng Dakilang Kaharian.

"Isang malakas at matalas na kidlat ang humiwa at nagdulot ng immortal na sugat sa katawan nito at sila ay nahati sa DALAWA...isang lalaki, at isang babae at tinawag na TAO."

Mula noon, ang elemento ay hindi na kumpleto.
Hindi na perpekto.
Walang kapangyarihan.
May kasarian. Tinawag na tao.

Isinumpa upang hanapin magpakailanman ang kanyang sarili na kung tawagin ay....KABIYAK.

Ikaw sino kaya ang kabiyak mo?

(itutuloy...)

Karagatan

Posted by NEIL LORD V. GUITANG Saturday, August 22, 2009

Bughaw.
Larawan ng kapayapaan
Ng kalooban.
Habang pinagmamasdan.
Malinaw, umaalon
Na parang buhay.
Kahalihalina--maamo
Dumuduyan.
Kasama ang mga ibon
Nagliliparan -- ligtas sa kalangitan.
Di maaninag ang dulo.
Di maabot ang kalaliman.
Mayaman -- makulay
Kagandahang nagkukubli
Ng panganib--na di--inaasahan.
Dumuduyan ng kaligayahan,
Tawanan...
Ng mga taong nagtatampisaw
Sa tubig mo...

'Kaw na karagatan...
Ngayon-- marahil bukas
Magpakailanman.
Ngiti niya ay -- lumisan
Mawawala kasama ng hangin
Sa paglubog
Ng araw.

Latest News on Mobile Phones

Latest Technology News

Latest News in the Philippines

Latest Entertainment News

Advertise Your Business Here

Search Blog and Web

Quick Guide: What are here?

My Movie House

My Live Broadcast

My Knowledge TV

My Local Radio (AM/FM)

My Chat Box

My Featured Blogs

Blogging Tips and Tricks

Followers

My Affiliation

Make your own BLOG NOW!

Step 1. Choose Blog Account

Step 2. Choose Template

Step 3. Choose Widgets

Subscribe Blog Ong Works Here

Twit-Twit